Station Noord

Anne-Lore Cassier

geboren: Dendermonde, 1975
opleiding: Studio Herman Teirlinck

tijdens Station Noord gespeeld in

Arturo Ui (NNT * regie: André Beck en Marck Studt)
Walter P5 (Tryater * regie: Tamara Schoppert)
Dora's verjaardag (De Citadel * regie: Rob Bakker)

eigen voorstelling

Dagboekschemering
idee en spel: Anne-Lore Cassier * met dank aan: Hendrik Aerts.

Station Noord notities

Hoe ben ik bij Station Noord terechtgekomen?

Groningen en met name het Grand Theatre waren mij niet onbekend. Het eerste project na mijn afstuderen was hier en dat was meteen een te gekke ervaring ('Alles was te vroeg' van Mads Wittermans, onder begeleiding van Peter Gorissen). In dat jaar rolde ik van het ene project in het andere, ik liet alles op me afkomen en er kwam toen heel veel, waardoor ik naar mijn idee nog onbezonnen was en nog geen, of althans nog te weinig inzicht had in de praktijk en wat ik ermee wou. Hoofdzakelijk had ik nog heel veel vragen, onvervulde verlangens, wat betreft zelf maken, en behoefte aan richtingsgevoel. Het idee 'Station Noord' werd dat jaar opgestart en meteen dacht ik: "Dat is iets voor mij!" Een jaar bewegen binnen het theaterlandschap Groningen, een gevarieerd aanbod en de ruimte om te onderzoeken, precies waar ik op dat moment behoefte aan had, de ideale gelegenheid om mezelf binnen het vak te oriënteren.

Hoe heb ik dat jaar ervaren?

Het aantrekkelijkste en meest uitdagende aspect van 'Station Noord' vond ik, en dat vind ik nog steeds, het onderzoek. Wat houdt je bezig, wat inspireert je en het boeiendste: hoe vertaal je dat naar een theatrale vorm, hoe komen inhoud en vorm samen, welke vorm kies je en waarom en welke vorm heb je nodig om je vertelling te versterken, hoe kan je iets vertellen wat over jezelf gaat en tegelijkertijd jezelf overstijgen, ik bedoel dat het verstaanbaar, universeel wordt. Nu kreeg ik voor de eerste keer de kans dit te exploreren, en ik moet zeggen dat het een bewogen, turbulent jaar voor me was. Ik werd geconfronteerd, in de eerste plaats met mezelf en mijn onvervarenheid en in de tweede plaats met de Dagboekschemering

structuren binnen de verschillende theaters. Ik heb vaak gebotst met die structuren en daardoor automatisch ook met mensen. Onbegrip en eenzaamheid overmande me vaak en pas later begreep ik dat ik die weerstand en eenzaamheid juist nodig had. Dat was de voedingsbodem van waaruit ik werkte. er vloeide een onbevangen, kwetsbare voorstelling uit voort: Dagboekschemering.
Alle indrukken, ervaringen en ontmoetingen gaven me uiteindelijk enorm veel inzicht en bewustzijn, zowel op persoonlijk en artistiek vlak, als binnen de structurele vormen die de verschillende theaters hanteren. Ik kan met een gerust hart zeggen dat mijn perspectief veel breder geworden is, of ik nu een voorstelling maak of een gedicht schrijf of met videobeelden in de weer ben, het komt voort uit een kracht binnen mezelf, waar ik binnen 'Station Noord' voor de eerste keer mee in aanraking kwam. Ik durf nu meer en meer op de kracht vertrouwen en duidelijkere keuzes te maken. Vorm is iets waar ik mee bezig blijf, de juiste vorm vinden, de juiste vertaling vinden om naar buiten te komen met datgene wat er in me leeft, blijft een zoektocht, maar ik heb tijd. Ik kan met een gerust hart zeggen: ik ben er een beter en opener mens van geworden.

(voorjaar 2006)