Station Noord

Eva Mathijssen

geboren: Etten-Leur, 1977
opleiding: Toneelakademie Maastricht

tijdens Station Noord gespeeld in de voorstellingen

Sympathy for the devil (NNT * regie: Matthijs Rümke)
Walter P5 (Tryater * regie: Tamara Schoppert

Station Noord notities

Het is 2002, ik ga in juli afstuderen aan de Toneelschool te Amsterdam, ben mijn laatste schooljaar aan het gebruiken om in plaats van stage te lopen van de stukken die ik in de loop der tijd heb geschreven voorstellingen te maken, als Khaldoun Elmecky tegen me zegt dat de theaters in het Noorden een nieuw soort van vervolgopleiding hebben opgericht. Het hele idee erachter, namelijk in twee produkties spelen en een eigen productie ontwikkelen klinkt me als muziek in de oren. Hallo, natuurlijk wil ik bij het NNT spelen, natuurlijk wil ik de mij totaal onbekende wereld van jeugdtheater induiken en absoluut zeker wil ik een eigen voorstelling gaan ontwikkelen die in het Grand Theatre zal staan. Dus ik op weg naar een gesprek in het Grand Theatre met de mannen van Station Noord. Het weer in Groningen is heerlijk, het gesprek pittig, oprecht, inspirerend. Met zweet in het kuiltje in mijn rug loop ik door de stad. Tja, hier zou ik best kunnen wonen en werken ... Ja, dat zou helemaal niet verkeerd zijn. Dan- een paar weken later- gaat de telefoon, Richard Gonlag vertelt me dat ik vanaf augustus of september aan de slag kan. Om te beginnen bij het NNT in Sympathy for the Devil daarna in de reprise van Walther P5 van Tryater- in het Nederlands, godzijdank- en daarna is de rest van de tijd om een voorstelling te ontwikkelen. Ik ben er klaar voor.
Nu in 2006 lijkt Station Noord zo ver weg, maar ik kan niet ontkennen dat het een belangrijk station was op weg naar waar ik nu ben.

NNT
De overgang van altijd met dezelfde mensen uit de klas spelen naar de ensemble voorstelling van het NNT is behoorlijk, maar het temperament, de openheid, de directheid van de mensen bij het NNT, dat alles doet me realiseren dat mijn leven als theatermaker pas aan het beginnen is. En dat stemt me gerust. Als dit de beroepspraktijk is, als alle gezelschappen samen zo gedreven, bijna overgretig op de vloer staan, als alle collega's samen eten en koken dan... dan word ik heel oud in dit vak. Goed een paar jaar later blijkt dat een naieve instelling en dat niet één gezelschap op het andere lijkt.
En te gekke bijkomstigheid bij het spelen in de Sympathy is dat het NNT een jongerenproduktie voor het Jonge Harten festival zou gaan maken en dat ik die samen met Waldemar Torenstra en Matthijs Rümke en de jonge spelers in 5 maandagavonden in elkaar heb gedraaid, gebaseerd op Full Metal Jacket, om hem één keer te spelen. Wat een kick. Vooral om de gezichten van de jongeren te zien, en eerlijk is eerlijk, ik heb ook genoten.
En niet onbelangrijk; ik heb vrij snel de stoute schoenen aangetrokken en Koos Terpstra mijn teksten laten lezen. Hij vond ze slecht, maar zag wel dat ik talent had. Later, na Station Noord, gaf hij mij de opdracht een stuk te schrijven waar geen letter eigen tekst in zat. Dat werd een voorstudie op het stuk Jeanne+Gilles. Eén van de jongste stukken die ik geschreven heb.

Tryater
Van het spelen van Walthr P5 heb ik belachelijk veel geleerd. Over een sprong in het diepe gesproken: het spelen in klaslokalen voor derde klassers en er dan daarna in nawerk ook nog pedagogisch met ze aan de slag te moeten gaan, ik had nooit gedacht dat ik dat zou overleven, maar goed, misschien is dat wel precies wat acteren is: je zelf in een overlevingsmodus zetten. En: heerlijk vond ik het. Steeds op het scherp van de snede te moeten spelen, elke keer je ziel en zaligheid erin leggen omdat die derdeklassers het anders echt niet pikkken, en zo vaak die prachtige momenten als diezelfde derdeklassers de meest bijzondere en intens oprechte antwoorden en oplossingen in het nawerk aandroegen. Na Walter P5 is mijn instelling van hoe een publiek te benaderen totaal veranderd. Ik ben niet bang voor ze: ik vind het heerlijk dat ze er zitten.
En door het werken voor Tryater heb ik Tamara Schoppert leren kennen - zij regisseerde Walter P5- met wie ik twee voorstellingen aan het ontwikkelen ben, één met het oog op Oerol volgend jaar.

Grand
En toen zou ik een voorstelling gaan maken in het Grand, ik had een idee uitgewerkt, en was begonnen een stuk te schrijven 'Gember+Fred" over een duo als Fred Astaire en Ginger Rogers. Het begon als een stuk over "showbizz" het werd een stuk over de angst oud en daarmee vergeten te worden. Mijn voorstelling verder ontwikkelend heb ik acteur David Goddyn en regisseur Mariëtte Ciggaar en vormgever Matt Vermeulen benaderd en zij voelden allemaal veel om die voorstelling te gaan maken. Toen bleek dat er niet genoeg fondsen waren en we maar twee keer heel laat in de avond zouden kunnen spelen in een randprogrammering hebben wij besloten het stuk niet te gaan maken. Wel, omdat ik toch wilde delen waar ik mee bezig was heb ik een lezing georganiseerd, maar bij gebrek aan pr zaten er drie mensen in de zaal... Helaas.
De wil om dat stuk tot leven te brengen is er nog steeds, we hebben subsidieaanvragen ingediend, we kunnen in het Rozentheater spelen in november 2006, zijn hard op zoek meerdere speelplekken... Omdat wat we toen in het Grand begonnen zijn tot een prachtig tragikomsiche voorstelling te brengen ...

Station Noord was zeker niet het eindstation, het was het eerste station op weg naar meer.

(voorjaar 2006)